Η απόφαση του Πολυτεχνείου Κρήτης να μην ανανεώσει τη σύμβαση με την Belvedere για τα κτίρια του Λόφου Καστέλι αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική εξέλιξη.

Για όσους επί χρόνια αντιτάχθηκαν στη μετατροπή του ιστορικού συγκροτήματος σε ξενοδοχειακή μονάδα, η εξέλιξη αυτή δικαιολογημένα εκλαμβάνεται ως δικαίωση των θέσεών τους.

Ωστόσο, από εδώ και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα.

Εκείνοι που σήμερα πανηγυρίζουν για τη μη ανανέωση της σύμβασης θα ζητήσουν με την ίδια επιμονή την αποχώρηση της κατάληψης από τα κτίρια και την απόδοσή τους στον φυσικό τους ιδιοκτήτη, το Πολυτεχνείο Κρήτης;

Θα διεκδικήσουν την προστασία, τη συντήρηση και την αξιοποίησή τους ή ο αγώνας τους περιοριζόταν αποκλειστικά στην αποτροπή της λειτουργίας ξενοδοχείου;

Η σημερινή εικόνα των κτιρίων μπορεί να ικανοποιεί κανέναν; Ένα εμβληματικό συγκρότημα, στην καρδιά της παλιάς πόλης των Χανίων, παραμένει εδώ και χρόνια εγκλωβισμένο σε μια κατάσταση εγκατάλειψης, χωρίς ουσιαστική προοπτική αξιοποίησης.

Επί χρόνια ακούγαμε ότι τα κτίρια πρέπει να αποδοθούν στην τοπική κοινωνία. Είναι μια θέση που δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κανείς. Το ερώτημα όμως είναι με ποιο σχέδιο, με ποια χρηματοδότηση και με ποιο χρονοδιάγραμμα. Οι γενικές διακηρύξεις δεν αρκούν. Η κοινωνία των Χανίων δικαιούται συγκεκριμένες προτάσεις και δεσμεύσεις.

Η μη ανανέωση της σύμβασης δεν μπορεί να αποτελέσει το τέλος της συζήτησης. Αντίθετα, πρέπει να είναι η αφετηρία μιας νέας. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος το θέμα να ξεχαστεί ξανά, οι πανηγυρισμοί να κοπάσουν και να επικρατήσει η ίδια εκκωφαντική σιωπή που χαρακτήρισε τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να μη γίνει ξενοδοχείο. Το ζητούμενο είναι ο Λόφος Καστέλι να αποκτήσει επιτέλους μέλλον, με σεβασμό στην ιστορία του και με πραγματικό όφελος για την κοινωνία των Χανίων.