Β. Περράκη: Ας μη κατηγορούμε τους νέους… Ας τους υπενθυμίσουμε την ευθύνη τους

0
130

Οι εικόνες από το λιμάνι κι άλλους χώρους είναι εικόνες καλοκαιριού κανονικού χαλάρωσης και διακοπών. Κρίνονται σαφώς επικίνδυνες ως προς το πλήθος και τη μη τήρηση των αποστάσεων.

Νομίζουν οι νέοι μας ότι αυτή η στάση συνιστά αντίδραση κι αντίσταση. Σε τι όμως; Στην υπαρκτή κι αναμφισβήτητη επικινδυνότητα και μολυσματικότητα του ιού; Είναι αντίσταση και μήνυμα ζωής σε αυτό που συνιστά πραγματική απειλή για την υγεία τους, τη ζωή τους;

Το δικαίωμα στις διακοπές και στην καλοκαιρινή ραστώνη δεν το αμφισβητεί κανείς. Αλλά δεν αμφισβητεί κανείς το σεβασμό στον άλλο, στο διπλανό, στο συνάνθρωπο. Το ερώτημα είναι ξεκάθαρο πια. Γιατί δεν ακούν; Γιατί ο ατομικισμός επικρατεί και καθορίζει συμπεριφορές ωχαδερφισμού και παντελούς κι επικίνδυνης αδιαφορίας;

Γιατί αυτή η γενιά έτσι διαπαιδαγωγήθηκε. Είναι η γενιά της εικόνας, των fake news, της μοναξιάς του υπολογιστή και του copy-paste, των αγορασμένων πολεμικών παιχνιδιών εξόντωσης. Είναι η γενιά των μηνυμάτων του ακριβού κινητού, της αναποδραστης τεχνολογικής εξάρτησης, της μάρκας, του νεοπλουτισμού, του καταναλωτισμού, του εγώ. Είναι η γενιά, στην πλειοψηφία της που δεν απόκτησε μέσα από αγώνες συλλογική και πολιτική συνείδηση, που θαυμάζει τα golden boys.

Eίναι μια γενιά πτυχιούχων με προσόντα, ανέργων κι αβέβαιων. Είναι η γενιά που φοβάται να δεσμεύεται δήθεν σε σχέσεις μακροχρόνιες γιατί γαλουχήθηκε με την προβολή του προσωρινού. Είναι η γενιά που της έκλεψαν τα συλλογικά οράματα γιατί την έχουν στο φτύσιμο. Είναι η γενιά που μένει με τους δικούς της γιατί, πώς αλλιώς θα επιβιώσει; Αγνοεί τον πραγματικό εχθρό της, βουλιάζει σε προσωπικά αδιέξοδα υπαρξιακού χαρακτήρα.

Αυτή είναι η μία πλευρά. Είναι όμως νέοι κι αυτό από μόνο του λέει κάτι. Δεν είναι αυτοί οι υπεύθυνοι για τον ιό. Δε διέλυσε αυτή η γενιά το περιβάλλον. Δε διαμόρφωσε τις πλουτοκρατικές κι απάνθρωπες κοινωνίες. Δεν καθιέρωσε ως ιδεολογία τη μοναχική πορεία στο δρόμο του χρήματος και της ωμοφαγίας.

Ειναι απολίτικη γενιά, εκτός λίγων εξαιρέσεων. Δεν έχει προλάβει να δώσει το στίγμα της ακόμα. Δεν είναι αυτή η γενιά που διέλυσε το ΕΣΥ, που επέλεξε τη στρατηγική για τον ιό. Θέλει να κάνει διακοπές. Θέλει να ζήσει γρήγορα κι επικίνδυνα. Θέλει να αγκαλιαστεί, να φιληθεί. Θέλει το σώμα της, θέλει τα παιχνίδια της του θέρους. Είναι ζωντανή, αντέχει, βιάζεται, υπερεκτιμάει τις αντοχές της.

Έτσι όμως είναι τα νιάτα, γεμάτα, αδημονία, αντίρρηση, φωτιά και βγάζουν τη γλώσσα τους στο θάνατο. Δε δείχνουν το φόβο τους. Τον ξορκίζουν με τον τρόπο τους. Έτσι λοιπόν ας μην τους κατηγορούμε. Άδικο το βρίσκω. Ας τους υπενθυμίζουμε την ευθύνη τους κι ας μας λένε υστερικούς, όπως με αποκαλεί η κόρη μου.

Αυτοί που χαράζουν τις στρατηγικές αυτής της δύσκολης κατάστασης, που δεν είχαν σχεδιασμό, που διαφήμιζαν τις διακοπές, ας γίνουν αυστηρότεροι και αποφασιστικότεροι έστω και τώρα. Γιατί άλλα μας έλεγαν και να που μας έφτασαν… Και βαρέθηκα πια και με τη μυθοποίηση του Δεκαπενταύγουστου. Δε βλέπω και καμιά κατάνυξη για την Κοίμηση της Παναγίας! Τόση χαρά πια…

* Η κα Βαρβάρα Περράκη είναι φιλόλογος, πρώην αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού του Δήμου Χανίων