«Ο Εθνικός Ύμνος της Τεχνικής Κολύμβησης είναι κατώτερος…» Ξεσπά ο πατέρας της Σκυλουράκη

0
525

Γράφει ο Ευστράτιος Σκυλουράκης, πατέρας της πρωταθλήτριας του ΝΟΧ της Τεχνικής Κολύμβησης, Χριστιάννας Σκυλουράκη.

«Πριν προλάβουμε να ηρεμήσουμε λίγο από το πιεστικό πρόγραμμα του καλοκαιριού που έχει εξουθενώσει και εμάς και τα παιδιά μας, ζούμε ένα καινούριο δράμα σπίτι μας. Ποιο;

Αν θα μπορέσει η κόρη μου αλλά και ο γιος ως νέος αθλητής που έχει πρότυπο την αδελφή του και τον Παπαστάμο, τον Τσουρουνάκη και άλλους πολύ σπουδαίους αθλητές στον όμιλο μας να συνεχίσουν να παλεύουν για αυτό που αγαπάνε.

Προφανώς σαν οικογένεια κάναμε ένα μεγάλο λάθος. Επιτρέψαμε στα παιδιά μας να αγαπήσουν ένα άθλημα που δεν αγαπά ο ίδιος ο όμιλος που το εκπροσωπεί. Αγάπησαν την Τεχνική Κολύμβηση που η πρόεδρος κ. Μυλωνάκη θέλει να την εξαφανίσει.

Έχω την τύχη να είμαι πατέρας ενός νεαρού κοριτσιού που σύμφωνα με τους ειδικούς και τα αποτελέσματα, είναι χαρισματική στην Τεχνική Κολύμβηση. Η κόρη μου Χριστιάννα Σκυλουράκη κατάφερε σε πολύ μικρή ηλικία να διακριθεί και να τιμήσει την χώρα στο πανευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο πρωτάθλημα στα δεκατέσσερα της χρόνια..Να σηκώσει την σημαία της πατρίδας μας ψηλά και μαζί με εμένα να δακρύσουν και πολλοί άλλοι Έλληνες όπως και όλοι οι εκπρόσωποι της κολυμβητικής ομοσπονδίας Ελλάδος.

Είμαι όμως άτυχος γιατί το άθλημα που λατρεύει το παιδί μου και πολλά άλλα χανιωτάκια δεν το θέλει η διοίκηση του Ν.Ο.Χ. Όχι απλά δεν το θέλει αλλά θέλει να το εξαφανίσει μειώνοντας απαραίτητη ώρα προπόνησης.

Όλα αυτά που μαθαίνετε εσείς σήμερα με τις ανακοινώσεις που βγαίνουνε όλα τα άπλυτα στην φόρα, εγώ τα ζώ εδώ και δυο χρόνια.

Κατέρριψε η κόρη μου 17 πανελλήνια ρεκόρ, ανέβηκε στο βάθρο των πανευρωπαϊκών αγώνων και φέτος στων παγκόσμιων, για 9 κλάσματα έχασε το χρυσό με ασύλληπτο χρόνο για μια δεκαπεντάχρονη.

Αποτελέσματα που ίσως πρώτη φορά φέρνει αθλήτρια στα 14 και στα 15 της χρόνια κι όμως είμαστε σαν να μην υπάρχουμε.

Από τότε λοιπόν, από την πρώτη διάκριση, κατάλαβα ότι δεν έχουν καλό σκοπό. Ούτε ήθελα ούτε είχα απαίτηση για αναμονή στο αεροδρόμιο ή το λιμάνι με λύρες και νταούλια. Ούτε εκδηλώσεις με φώτα και δημοσιότητα.

Μια απλή χειραψία για συγχαρητήρια

Ένα απλό χτύπημα στην πλάτη του παιδιού για να του δώσει δύναμη να συνεχίσει

Ένα τηλέφωνο για συγχαρητήρια και ευχές για υγεία στο παιδί μου

Η έστω και ένα μήνυμα στο κινητό.

Όλα αυτά δεν έγιναν ποτέ, που για οποιοδήποτε απλό και καθημερινό άνθρωπο είναι η ελάχιστη υποχρέωση της προέδρου ενός συλλόγου προς τους αθλητές της που διακρίνονται σε τόσο ψηλό επίπεδο.

Από τότε αισθάνθηκα τι μας περιμένει….. Φαίνεται τα δικά μας παιδιά όπως και οι διακρίσεις τους είναι κατώτερες και δεν αξίζει να ασχολείται κανείς μαζί τους.

Με αυτή την επιστολή μου δόθηκε η ευκαιρία να τους ευχαριστήσω για όλα αυτά που δεν προσφέρουν σε εμάς και δεν μας αφήνουν να αντιμετωπίζουμε με την ησυχία μας όλα αυτά τα προβλήματα που έχουμε προκειμένου να διασφαλίζουμε την κάλυψη όλων των εξόδων πληρώνοντας ακόμα και τις συνδρομές μας στον όμιλο αλλά δημιουργούν επιπλέον και πρόβλημα συνθηκών προπόνησης.

Είναι ξεκάθαρα αδιάφορο για αυτούς ότι αναγκαστικά αθλητές αυτού του επιπέδου θα αναγκαστούν να σταματήσουν εις βάρος του αθλήματος και της χώρας. Λες και ο εθνικός ύμνος όταν ακούγεται έχει χαμηλότερη αξία με την Τεχνική Κολύμβηση.

Ευστρατιος Σκυλουρακης»