Όταν ένας επιστήμονας «λυγίζει» η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή!

0
7338

«Ποιους θέλουμε να προστατεύσουμε; Ποιους θέλουμε να έχουμε μαζί μας του χρόνου; Όλους, αλλά αυτό είναι αδύνατο. Μου έγραψε ένας γνωστός σοβαρός επιστήμονας πως κάνουμε πολύ φασαρία για λίγους ηλικιωμένους. Η απάντηση είναι πως το θαύμα της ιατρικής είναι η παράταση της ποιοτικής επιβίωσης αυτών πολλοί εκ των οποίων είναι μανάδες και πατεράδες μας. Την τελευταία λέξη δεν θα την έχει ο θάνατος. Ας γίνει ο αγώνας αυτός, ο αγώνας όλων μας» 

Σωτήρης Τσιόδρας

Ακούγοντας τον Σωτήρη Τσιόρδα απόψε, με τη φωνή «σπασμένη» από τη συγκίνηση, έτοιμο να κλάψει, έχοντας «λυγίσει» από το βάρος της ευθύνης που νιώθει, να σώσει σαν επιστήμονας, κάθε ζωή που κινδυνεύει, ντράπηκα. Ντράπηκα για όλους μας. Για τον «Ελληνάρα» που… κρύβουμε μέσα μας, ο οποίος δυστυχώς τις τελευταίες ημέρες, εκδηλώθηκε στην πιο ανεύθυνη του μορφή.

Νιώθω ντροπή για την ανυπακοή και την αδιαφορία μας, για το γεγονός ότι γράφουμε στα… παλιά μας τα παπούτσια, της εκκλήσεις των ειδικών, ακόμη και τους ίδιου του πρωθυπουργού, πιστεύοντας ότι αυτή η αρρώστια μπορεί να χτυπήσει όλους τους άλλους, αλλά όχι εμάς τους ίδιους. 

Ντράπηκα για όλους εμάς που δε θέλουμε να θυσιάσουμε τίποτα από τη… βολή μας, που ακόμη και αυτή τη συμφορά, βρήκαμε την ευκαιρία να την μετατρέψουμε σε πρόωρες διακοπές. Και μάλιστα με δωρεάν επιχορήγηση το 800άρι της κυβέρνησης. 

Που φορτώσαμε τα μπαγκάζια μας και με αυτοκίνητα και καράβια, ξεκινήσαμε για ένα ηλιόλουστο week end, στα χωριά μας και στις παραλίες. 

Που πέσαμε σαν «κινητή βόμβα», στα μέρη που πήγαμε φέροντας μαζί μας, ποιος ξέρει πόσοι από εμάς, το φονικό ιό. 

Ντράπηκα ειλικρινά για την ανοησία μας, αλλά και για την αδυναμία μας να πείσουμε τους εαυτούς μας, τα παιδιά μας, ακόμη και αυτούς που πρέπει να προστατέψουμε, τους ίδιους τους ηλικιωμένους, να μείνουν στο σπίτι. 

Όχι δεν είναι ελληνικό μόνο το φαινόμενο αυτό. Το συναντήσαμε και αλλού. Και είδαμε τα αποτελέσματα. Με τις εκατόμβες των νεκρών καθημερινά. Με τα Νοσοκομεία, σε πόλεμο.  Με γιατρούς κουρασμένους και απελπισμένους, να… λυγίζουν ανήμποροι να προσφέρουν βοήθεια σε ανθρώπους που πεθαίνουν κατά δεκάδες κάθε ώρα. 

Αλλά ξέχασα. Αυτά συμβαίνουν αλλού. Ή και δεν συμβαίνουν καθόλου, κατά κάποιους επικίνδυνα γραφικούς «μπουρδολόγους» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ντρέπομαι γιατί και εγώ και οι συνάδελφοι μου, που έχουμε την τύχη, από τα μέσα που εργαζόμαστε, να απευθυνόμαστε στους πολίτες, δεν έχουμε καταφέρει δυστυχώς να σας πείσουμε, να γίνεται, να γίνουμε όλοι πιο υπεύθυνοι. 

Αλλά τι θέλετε επιτέλους περισσότερο για να πειστείτε; 

Αυτό που έγινε απόψε, ήταν πραγματικά συγκλονιστικό. 

Γιατί όταν βλέπετε ένα επιστήμονα να «λυγίζει» σημαίνει πως η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή! Επιτέλους ας δείξουμε την σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που απαιτείται…

Μανώλης Κονσολάκης

(από το σπίτι του….)