Η ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης Χανίων προκαλεί τουλάχιστον απορία. Όχι γιατί διαφωνεί με την παράταξή μας – αυτό είναι απολύτως θεμιτό στην πολιτική. Αλλά γιατί επιχειρεί να παρουσιάσει ως «αποκλεισμό της φωνής των ψηφοφόρων της» μια κατάσταση που η ίδια είχε απαξιώσει στην πράξη επί δυόμισι ολόκληρα χρόνια.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τα πραγματικά γεγονότα.

Πριν από δυόμισι χρόνια, η παράταξή μας, παρά το γεγονός ότι είχε κάθε νόμιμο και πολιτικό δικαίωμα να καταλάβει όλες τις θέσεις που αναλογούσαν στη μείζονα αντιπολίτευση, επέλεξε τη συνεννόηση. Στήριξε τη συμμετοχή της Λαϊκής Συσπείρωσης στη Δημοτική Επιτροπή, θεωρώντας ότι η ευρύτερη εκπροσώπηση της αντιπολίτευσης μπορεί να συμβάλει στον δημοκρατικό διάλογο.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;

Η συμμετοχή αυτή έμεινε, στις περισσότερες περιπτώσεις, μόνο στα χαρτιά. Οι συνεδριάσεις της Δημοτικής Επιτροπής πραγματοποιούνταν επί μήνες με τη θέση της Λαϊκής Συσπείρωσης άδεια. Οι συστηματικές απουσίες της ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Γι’ αυτό γεννιέται ένα απλό ερώτημα: Πότε ακριβώς δεν εκπροσωπήθηκαν οι 4.059 ψηφοφόροι της; Σήμερα που δεν διαθέτει τακτική θέση ή επί δυόμισι χρόνια που διέθετε θέση αλλά επέλεγε να μην την αξιοποιεί;

Δεν μπορεί κάποιος να καταγγέλλει σήμερα ότι στερείται λόγου σε ένα όργανο, όταν ο ίδιος είχε για δυόμισι χρόνια τη δυνατότητα να συμμετέχει και, με δική του επιλογή, απουσίαζε από τη μεγάλη πλειονότητα των συνεδριάσεων. Αυτό δεν είναι αποκλεισμός. Είναι απαξίωση.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι όταν απουσίαζαν, τα μέλη της Λαϊκής Συσπείρωσης δεν επέλεξαν τη συνεννόηση, ώστε την κενή από αυτούς θέση που δικαιούται η μειοψηφία να την αναπληρώσουμε εμείς κατά περίπτωση, όπως προβλέπει ο νόμος και η επίκληση της δημοκρατίας εν προκειμένω. Η συνεννόηση που τώρα επικαλούνται, δεν ήταν ποτέ επιλογή τους.

Εξίσου προκλητική είναι η προσπάθεια της Λαϊκής Συσπείρωσης να εμφανιστεί ως ο μοναδικός αυθεντικός εκφραστής της αντιπολίτευσης, μοιράζοντας πιστοποιητικά αγωνιστικότητας και χαρακτηρίζοντας κάθε διαφορετική πολιτική στάση ως «σύμπλευση» ή «δεκανίκι» της δημοτικής αρχής.

Η λογική αυτή δεν αφορά την αυτοδιοίκηση. Είναι μια παρωχημένη αντίληψη που αντιμετωπίζει κάθε διαφορετική άποψη ως εχθρική.

Αντιπολίτευση δεν σημαίνει μόνιμη καταγγελία. Σημαίνει καθημερινός έλεγχος, τεκμηριωμένες παρεμβάσεις, προτάσεις, συγκρούσεις όταν χρειάζονται και συναινέσεις όταν αυτές εξυπηρετούν το συμφέρον της πόλης. Αυτή είναι η δική μας αντίληψη για την αυτοδιοίκηση και αυτήν υπηρετούμε με συνέπεια.

Οι πολίτες είναι σε θέση να κρίνουν ποιος υπηρετεί τη δημοκρατία και τις ανάγκες τους. Δεν χρειάζονται να τους υποδείξει κανείς πώς να βλέπουν αυτό που ζουν ή πώς να κρίνουν όσους τους εκπροσωπούν. Το έχουν αποδείξει πολλάκις.

Εκείνο που πραγματικά προκαλεί εντύπωση είναι ότι όσοι επί δυόμισι χρόνια απαξίωναν στην πράξη τη συμμετοχή τους στη Δημοτική Επιτροπή, εμφανίζονται σήμερα ως υπερασπιστές της σημασίας της. Η αξιοπιστία, όμως, δεν χτίζεται με ανακοινώσεις. Χτίζεται με συνέπεια.

Οι πολίτες των Χανίων γνωρίζουν ποιοι ήταν παρόντες, ποιοι εργάστηκαν, ποιοι άσκησαν ουσιαστικό έλεγχο στη δημοτική αρχή και ποιοι θυμήθηκαν τη σημασία της Δημοτικής Επιτροπής μόνο όταν έχασαν τη θέση τους σε αυτήν.

Την κρίση αυτή την εμπιστευόμαστε στους Χανιώτες πολίτες.

ΥΓ. Και μια μικρή σημείωση για όσους επιλέγουν να έχουν κοντή μνήμη. Ας ανατρέξει η Λαϊκή Συσπείρωση στο παρελθόν της παρουσίας της στο Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων να θυμηθεί πως εκείνη χειρίστηκε το δυνατότητα να έρθει σε συνεννόηση με παρατάξεις της αντιπολίτευσης  και να στηρίξει την παρουσία τους στην αντίστοιχη επιτροπή του Δήμου Χανίων. Όταν εκείνη κρατούσε τη δυνατότητα της συμμετοχής, δεν έδωσε το δικαίωμα σε παρατάξεις της Αριστεράς να εκπροσωπηθούν. Εμείς, αν και το θυμόμαστε αυτό, ακριβώς επειδή είμαστε διαφορετικοί, δεν το χρησιμοποιήσαμε ως πρόσχημα για τον αποκλεισμό της εξαρχής στην αντίστοιχη επιτροπή του Δήμου όταν κληθήκαμε να αποφασίσουμε πριν δυόμισι χρόνια τη στάση μας.