Οι σύγχρονοι παραμυθάδες άλλαξαν πολλά, αλλά κράτησαν το Happy End!

0
59

Οι σύγχρονοι παραμυθάδες εκθρόνισαν τους βασιλιάδες, αντικατέστησαν τα μαγικά χαλιά με gadgets, αλλά κράτησαν το Happy End

Και στο τέλος… ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Η επικράτηση του Happy End, είναι από τα λίγα στοιχεία, που τα παραμύθια έχουν διατηρήσει σταθερά στη δομή τους στο πέρασμα των αιώνων. Από τις προφορικές λαϊκές ιστορίες και θρύλους, από τους αδελφούς Γκριμ και την Κοκκινοσκουφίτσα, τον Άντερσεν και τη Βασίλισσα του Χιονιού, μέχρι τους σύγχρονους παραμυθάδες, η τελική επικράτηση και δικαίωση του καλού έναντι του κακού έχει αποδειχθεί σταθερή αξία.

Κατά τα άλλα, στα σύγχρονα παραμύθια οι βασιλιάδες, τα βασιλόπουλα και οι κακές μητριές δεν είναι πια της μόδας, ο ρομαντισμός έχει παραχωρήσει τη θέση του στο «politically correct» και τα μαγικά χαλιά δεν συγκινούν πλέον, αφού υπάρχουν πιο εντυπωσιακά και κυρίως πραγματικά gadgets. Ποιος είναι, όμως, ο σύγχρονος χαρακτήρας των παραμυθιών, που οι γονείς αγοράζουν στα παιδιά τους και τα σχολεία χρησιμοποιούν ως μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας;

«Υπάρχει μία τάση απομυθοποίησης του παραμυθιού. Η τεχνολογία αντικαθιστά όλο και περισσότερο τα μαγικά χαλιά και τις μαγικές κούτες. Αποφεύγονται οι αγριότητες και το βίαιο περιεχόμενο. Η κοινωνία του σύγχρονου παραμυθιού -τουλάχιστον για ορισμένους συγγραφείς- αποκτά χαρακτήρα αταξικό. Το παραμύθι καλλιεργεί τον προβληματισμό πάνω σε σύγχρονα ζητήματα. Η αναφορά σε λαϊκούς μύθους και θρύλους περιορίζεται. Ο διδακτισμός έχει υποχωρήσει, αν και υπάρχει το δίδαγμα, όμως πιο έμμεσο. Αποφεύγεται ο σεξισμός, υπάρχει χιούμορ». Τη μεταμόρφωση του παραμυθιού, στη διαδρομή του από την παράδοση στη νεωτερικότητα, περιέγραψε η καθηγήτρια του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του ΑΠΘ, Μένη Κανατσούλη, μιλώντας, στην επιστημονική ημερίδα με θέμα «Το παραμύθι: Από την προφορική παράδοση στην εκπαίδευση», που διοργάνωσαν το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) και το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης.

«Το παραμύθι στον 20ο αιώνα που πέρασε πήρε μία κατεύθυνση οριστική. Δεν έχασε ακριβώς την προφορικότητά του, αλλά αρχίζει και βαραίνει ο χαρακτήρας του παραμυθιού ως βιβλίο, ως γραπτό ανάγνωσμα και επίσης έγινε περισσότερο ανάγνωσμα παιδικό», ανέφερε η κ. Κανατσούλη, εξηγώντας ότι στη συνέχεια αναπόφευκτα πέρασε και στα χέρια των επιστημόνων, οι οποίοι ασχολούνται με το παιδί (παιδαγωγοί, ψυχολόγοι , ψυχαναλυτές), οι οποίοι άρχισαν να διατυπώνουν απόψεις για την καταλληλότητά του για το παιδικό κοινό.

ΑΠΕ