Ενας εκλεκτός μεζές στο καμάκι του Πέτρου

0
123

Στο καμάκι του Πέτρου πιάστηκε ένας μοναδικός μεζές για μερακλήδες, η επικίνδυνη αλλά και πολύ νόστιμη σμέρνα.

Είναι και μια ένδειξη τεκμηρίωσης για την καθαρότητα του λιμανιού μας, όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, σημειώνει στη σελίδα του στο Facebook ο Παύλος Μπουζάκης, που ανάρτησε και την φωτογραφία.

Ανεξάρτητα όμως από τους μύθους και τις αλήθειες για τον άγριο χαρακτήρα της, η παρουσία της σμέρνας σε έναν βιότοπο αποτελεί ένδειξη αδιατάραχτης οικολογικής ισορροπίας.

«Ο μεγαλύτερος τσαμπουκάς στη φύση. Το βλέμμα της δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Τόση αυτοπεποίθηση, τέτοια αλαζονεία! Σε κοιτάζει με ύφος αδιάφορο, για να μην πω υποτιμητικό. Σου ρίχνει μια ματιά απορριπτική και συνεχίζει να κουλουριάζεται ηδονικά στην άμμο του βυθού αδιαφορώντας για την παρουσία σου. Δεν διανοείται καν πως θα τολμήσεις να της επιτεθείς. Δεν έχει ποτέ κανένα αίσθημα φόβου. Είναι το πιο ατρόμητο πλάσμα του κόσμου. Τα εγχειρίδια για το υποβρύχιο ψάρεμα λένε ότι καλύτερα να χτυπήσεις σκυλόψαρο ή καρχαρία παρά σμέρνα. Έχει τρεις σειρές δόντια πιο κοφτερά κι απ’ το αιχμηρότερο (ο σχιζοφρενής με το) πριόνι. Μπορεί να τη σημαδεύεις με το καμάκι στους τρεις πόντους απόσταση κι εκείνη να σε κοιτάζει τσαμπουκαλεμένα στα μάτια. Το άγριο θεριό της νιότης (και η αυτοκτονική μου διάθεση ενδεχομένως) με έμαθε να χτυπάω σμέρνες. Αν είσαι τυχερός και βγεις ζωντανός, κάνει την καλύτερη σούπα. Ζω από ένα θαύμα. Τώρα που ενηλικιώθηκα και έχω συναίσθηση του κινδύνου, το ομολογώ. Αν τη σημαδέψεις με το ψαροντούφεκο, πρέπει να τη χτυπήσεις με την πρώτη και να της τρυπήσεις το κεφάλι. Αλλιώς… (καλό παιδί ο μακαρίτης). Είναι εφτάψυχη η σμέρνα, στ’ αλήθεια! Της έχεις διαπεράσει με την τρίαινα το κεφάλι κι εκείνη κουλουριάζεται πάνω στο σιδερένιο καμάκι σου με τεράστια δύναμη, ξεκαρφώνεται και …σε ξεσκίζει! Πόδι, χέρι ό,τι βρει, το κάνει μια χαψιά. Άμα δεις τίποτα ψαράδες και τους λείπουν δάχτυλα θα καταλάβεις… Αλλά και να την καμακώσεις καλά και να της κόψεις το κεφάλι, δεν έχει απομακρυνθεί ο κίνδυνος. Είπαμε: «Είναι εφτάψυχη!». Οι σμέρνες, όχι οι γάτες. Την έχω δει να ζει με κομμένο κεφάλι, να σπαράζει για ώρα το φιδίσιο κορμί της και να ανοιγοκλείνει απειλητικά τα κοφτερά δόντια του κομμένου της κεφαλιού. Δεν έχω δει πιο επιθετικό και άγριο βλέμμα. Στο Τάρτι της Μυτιλήνης που παραθέριζα πριν περίπου 15 χρόνια, ένα κομμένο κεφάλι σμέρνας έφαγε την πατούσα ενός ψαρά, ένα τέταρτο μετά τον αποκεφαλισμό.»

Άρθρο του Ανδρέα Ρουμελιώτη στην «Ελευθεροτυπία»