Κύριε αντιδήμαρχε 

Επειδή προσπαθήσατε σε ραδιοφωνική σας συνέντευξη με διάφορους ισχυρισμούς ,να διαστρεβλώσετε την αιτία για την οποία αρκετοί παλιοί  καταστηματάρχες δεν επέστρεψαν στη Δημοτική Αγορά, καλό θα ήταν να μιλήσουμε με στοιχεία, και όχι με υποθέσεις.

Το πρώτο και σημαντικότερο στοιχείο είναι ένα: ο βασικός και ουσιαστικός λόγος των αποχωρήσεων είναι τα ενοίκια.

Η κατάσταση που αποτυπώνεται στη λίστα των παλαιών καταστηματαρχών και στα μισθώματα που καλούνται να καταβάλουν είναι αποκαλυπτική. Τα ποσά είναι σε πολλές περιπτώσεις τόσο υψηλά, ώστε να καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη, τη βιώσιμη λειτουργία μιας μικρής εμπορικής επιχείρησης.

Δεν είναι λοιπόν σοβαρό να αποδίδονται οι αποχωρήσεις σε ασθένειες, προσωπικούς λόγους ή άλλες αιτίες, όταν τα πραγματικά δεδομένα δείχνουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση: το ύψος των ενοικίων.

Αποτέλεσμα που προέκυψε άμεσα ,είναι  η συντριπτική πλειοψηφία των καταστηματαρχών του πρωτογενούς τομέα, άφησαν τα μαγαζιά τους !

Άνθρωποι που επί δεκαετίες είχαν τις επιχειρήσεις τους στη Δημοτική Αγορά, που δημιούργησαν εκεί τη δουλειά τους, την πελατεία τους και τη ζωή τους, δεν εγκατέλειψαν εύκολα έναν χώρο με τον οποίο ήταν συνδεδεμένοι επαγγελματικά και συναισθηματικά. Αντίθετα, πολλοί επέστρεψαν ή αποφάσισαν να υπογράψουν ακριβώς επειδή δεν ήθελαν να χάσουν το κατάστημά τους και επειδή είχαν ισχυρούς δεσμούς με τη Δημοτική Αγορά.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα ενοίκια είναι βιώσιμα.

Και το ίδιο ακριβώς πρόβλημα αφορά και αρκετούς από τους νέους καταστηματάρχες. Οι υψηλές τιμές που διαμορφώθηκαν μέσα από τις δημοπρασίες δημιουργούν ένα κόστος που δεν αντιστοιχεί στις πραγματικές δυνατότητες της αγοράς. Το γεγονός ότι κάποιος προσέφερε ένα υψηλό τίμημα για να αποκτήσει ένα κατάστημα δεν σημαίνει ότι αυτό το τίμημα μπορεί να υποστηριχθεί από τον πραγματικό τζίρο μιας επιχείρησης.

Η δημοπρασία μπορεί να καθορίσει ποιος θα πάρει ένα κατάστημα. Δεν μπορεί όμως να δημιουργήσει πελατεία, τζίρο και κερδοφορία.

Και αυτό θα φανεί πολύ σύντομα.

Η πραγματική δοκιμασία δεν είναι η ημέρα της δημοπρασίας ούτε η ημέρα της υπογραφής της σύμβασης. Η πραγματική δοκιμασία θα είναι όταν τα καταστήματα θα λειτουργούν καθημερινά και θα πρέπει να πληρώνουν κάθε μήνα ενοίκιο, μισθούς, ασφαλιστικές εισφορές, προμήθειες, ενέργεια, φορολογία και όλα τα υπόλοιπα λειτουργικά έξοδα.

Τότε θα φανεί ποια από αυτά τα ενοίκια είναι πραγματικά βιώσιμα και ποια όχι.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι ακόμη: η βιωσιμότητα δεν κρίνεται μόνο από το ύψος του ενοικίου. Υπάρχουν σοβαρά ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία και τη διαμόρφωση των καταστημάτων, ιδιαίτερα στην ανατολική και δυτική πλευρά της Αγοράς. Τα προβλήματα με τα πατάρια και άλλες κατασκευαστικές και λειτουργικές εκκρεμότητες έχουν ήδη αναδειχθεί και αποτελούν αντικείμενο σοβαρών αντιδικιών και αγωγών κατά του Δήμου.

Άρα, η πραγματική εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη από αυτή που παρουσιάζεται.

Υψηλά ενοίκια, περιορισμένη αγοραστική βάση, περιορισμούς προϊόντων ,αυξημένα λειτουργικά έξοδα και σοβαρά προβλήματα σε συγκεκριμένα καταστήματα συνθέτουν ένα περιβάλλον που θέτει ευθέως θέμα βιωσιμότητας.

Και ας είμαστε ειλικρινείς: η Δημοτική Αγορά δεν χρειάζεται απλώς να γεμίσει καταστήματα. Χρειάζεται να κρατήσει ζωντανές επιχειρήσεις.

Το ζητούμενο δεν είναι να υπογράψουν όλοι πάση θυσία. Το ζητούμενο είναι να μπορούν να λειτουργούν, να πληρώνουν το ενοίκιό τους, να έχουν έναν λογικό τζίρο και να παραμένουν στην Αγορά για πολλά χρόνια.

Γιατί διαφορετικά θα έχουμε μια Αγορά γεμάτη καταστήματα στα χαρτιά, χωρίς πρωτογενή τομέα αλλά και με επιχειρήσεις που θα αγωνίζονται από τον πρώτο κιόλας μήνα να επιβιώσουν.

Και τότε η πραγματικότητα θα είναι αμείλικτη.

Δεν μπορεί λοιπόν η συζήτηση να μεταφέρεται στις «ασθένειες», στις προσωπικές επιλογές ή σε άλλες δικαιολογίες για όσους έφυγαν. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν κάθε λόγο να θέλουν να επιστρέψουν. Αυτό που δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ήταν ένα ενοίκιο που δεν μπορούσε να στηριχθεί από την οικονομική πραγματικότητα της επιχείρησής τους.

Και αυτό ακριβώς είναι το θέμα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο Δήμος.

Όχι πώς θα δικαιολογήσει τα σημερινά ενοίκια, αλλά πώς θα τα κάνει βιώσιμα.

Γιατί μια Δημοτική Αγορά δεν κρίνεται από το πόσο υψηλό ενοίκιο μπορεί να εισπράξει σήμερα ο Δήμος.

Κρίνεται από το αν οι επιχειρήσεις που στεγάζονται μέσα σε αυτήν θα μπορούν να υπάρχουν και αύριο.

Και αυτό, κύριε Αντιδήμαρχε, είναι που θα αποδείξει η ίδια η πραγματικότητα μέσα στους επόμενους μήνες.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΩΝ 

ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ