Γράφει ο Γιώργος Σταθάκης*

Ο Τραμπ κατέλαβε τη Βενεζουέλα, μόνο που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το «βαρύ πετρέλαιο» της, διότι μόνο λίγα διυλιστήρια στο Τέξας το επεξεργάζονται. Τα διυλιστήρια αυτά πριν χρησιμοποιούσαν το αντίστοιχο καναδικό πετρέλαιο, αλλά ο Τραμπ τσακώθηκε με τον Καναδά και αυτός τους έκοψε το βαρύ πετρέλαιο. Έτσι, τα διυλιστήρια στο Τέξας υπολειτουργούσαν, οπότε ήλπιζε να φέρει πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα.

Αλλά, καθώς σήμερα αυτή παράγει μόλις το 1% της παγκόσμιας παραγωγής, χρειάζεται επενδύσεις, που οι αμερικάνικες εταιρείες διστάζουν να κάνουν. Και ενώ είχε μπλέξει με αυτά, τον έπεισε ο Νετανιάχου να κάνουν πόλεμο στο Ιράν, κάτι που δεν πήγε καλά. Δεδομένης δε της ροής του 20% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου από εκεί, προκάλεσε άνοδο των τιμών διεθνώς.

Ενώ το μάχιμο των αμερικανικών δυνάμεων αμφισβητήθηκε, καθώς οι αμερικάνικες βάσεις στην περιοχή, που είναι πολλές, χτυπήθηκαν όλες και εγκαταλήφθηκαν. Οπότε έμειναν τα αεροπλανοφόρα να «κάνουν τη δουλειά», τα οποία όμως πιέστηκαν πολύ και τα πληρώματά τους «επαναστάτησαν» μετά από 280 συνεχείς μέρες στη θάλασσα.

Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ ξέμειναν από πυραυλικά συστήματα, καθώς κατανάλωσαν τα μισά αποθέματά τους και η αντικατάστασή τους με νέα θέλει χρόνο, πολύ χρόνο. Αλλά παράλληλα ξέμειναν και από ανώτατους αξιωματικούς, καθώς ο δημοσιογράφος του FOX, που έγινε υπουργός Άμυνας, έδιωξε διαδοχικά τον επικεφαλής αρχιστράτηγο του ιρανικού πολέμου, όλους τους στρατηγούς που είναι φιλελεύθεροι, μαύροι, συμπεριληπτικοί, και ανέβασε τον υπασπιστή του στην ανώτατη θέση του στρατεύματος.

Ταυτόχρονα, συγκεντρώνει το υπουργείο Άμυνας σε συνεδρίες «ανάγνωσης της Βίβλου», την οποία διαβάζει ο ίδιος, μόνο που διάβασε λάθος απόσπασμα από αμερικάνικη ταινία και όχι την αυθεντική.

Μετά, οι Χούτις χτύπησαν τη Σαουδική Αραβία, η οποία είχε μόλις υπογράψει συμφωνία με την Τουρκία και το Πακιστάν. Αλλά η προστασία της υποτίθεται ότι ήταν αμερικανική, μόνο που τελικά αποδείχτηκε ελαττωματική. Έτσι, ζήτησαν βοήθεια από τις ΗΠΑ, αλλά ο Τραμπ δεν θέλει και δεύτερο πόλεμο.

Οπότε σκέφθηκε να αλλάξει το μοτίβο και να προστρέξει στον φίλο του, τον Πούτιν. Οι στενοί συγγενείς του Τραμπ, που είναι επίσης οι επίσημοι διαπραγματευτές των ΗΠΑ σε Ιράν και Ουκρανία, ετοιμάζουν μία μεγάλη δουλειά εξαγοράς της ρωσικής Luckoil, μαζί με κάτι Καταριανούς και Εμιράτους, οι οποίοι όμως είναι σε ανταγωνισμό με τη Σαουδική Αραβία.

Αλλά το ντιλ έχει δυσκολίες, διότι είναι παράνομο σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία λόγω των κυρώσεων. Και τότε σκέφθηκε να κάνει ένα μικρό ντιλ τώρα, να φέρει ρωσικό πετρέλαιο για να ρίξει τις τιμές στις ΗΠΑ, οι οποίες, ως γνωστόν, είναι αυτάρκεις σε ενέργεια (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κ.λπ.).

Αλλά, αν και αυτάρκεις, δεν καθορίζουν τις διεθνείς τιμές, που είναι ενιαίες στην παγκόσμια αγορά. Η τιμή του ντίζελ πήγε στις ΗΠΑ από 3,7 σε 6,2 δολάρια. Αυξήθηκε δηλαδή 70%.

Οπότε η συμφωνία με τον Πούτιν καθιστά τον Ζελένσκι υπεύθυνο για την ενεργειακή κρίση και όχι τον πόλεμο στο Ιράν. Αυτό θα είχε νόημα αν η Ρωσία είχε αρκετό πετρέλαιο να προσφέρει, αλλά αυτό δεν ισχύει λόγω των πολεμικών ζημιών των διυλιστηρίων.

Οπότε η συμφωνία Τραμπ – Πούτιν είναι μόλις το 0,5% της παγκόσμιας παραγωγής και για τις ΗΠΑ η κατανάλωσή του αρκεί μόλις για μία ημέρα. Αυτό συνεπάγεται ότι οι τιμές δεν θα πέσουν.

Αλλά, καθώς οι ενδιάμεσες εκλογές είναι πολύ κοντά και όλοι λένε ότι φταίει ο πόλεμος στο Ιράν για τα δεινά τους (το 70% των Αμερικανών θεωρούν ότι ήταν λάθος), τουλάχιστον αλλάζει την αιτία της κρίσης.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μία άλλη δημοσιογράφος του FOX, που έκανε δημόσιες σχέσεις σε έναν ιδιοκτήτη αλυσίδας πίτσας και βασικό χρηματοδότη του Τραμπ, βρέθηκε εκτεθειμένη. Αυτό συνέβη καθώς εκείνος δημοσιοποίησε τα μηνύματά της από την εποχή που ο διορισμός της ως πρέσβειρας στην Ελλάδα βρισκόταν στην ακρόαση του Κογκρέσου.

Οπότε είχε πιθανόν οικονομικά προβλήματα και ζήτησε 100.000 δολάρια που χρωστούσε στην κάρτα της, στην American Express. Αυτό μεν δεν έγινε, αλλά ήρθε στην Ελλάδα και ξεκίνησε μεγάλα ενεργειακά πρότζεκτ, με έναν «ύποπτο», κατά τον αμερικανικό Τύπο, συνοδό, λομπίστα στο επάγγελμα, που εμφανιζόταν σε επίσημες συναντήσεις χωρίς σαφή κρατική ιδιότητα.

Υπέγραψε μάλιστα δύο συμφωνίες με την ελληνική κυβέρνηση, που «ενθουσιάστηκε» διότι θα βγάλει επιτέλους πετρέλαιο και φυσικό αέριο, στα δυτικά της Κέρκυρας, σε ένα κοινό κοίτασμα που μοιραζόμαστε με την Ιταλία. Αυτό το απέκρυψαν, όπως και το ότι οι Ιταλοί αδιαφορούν.

Αλλά αυτό το κοίτασμα θα το ερευνήσει μία αμερικανική εταιρεία, μάλιστα, διατείνονται σύντομα, τώρα, αρχές του 2027.

Και ακόμα καλύτερα, υπέγραψαν μία συμφωνία για τον «κάθετο διάδρομο» Ελλάδας – Ουκρανίας, για τον οποίο ενδιαφέρεται μία αμερικάνικη εταιρεία LNG και ένας Έλληνας «θορυβώδης» επιχειρηματίας.

Το πρότζεκτ θα ήταν τέλειο αν δεν είχε σοβαρά προβλήματα, καθώς ο κάθετος διάδρομος, για να πάει στην Ουκρανία, περνάει από επτά χώρες, που έχουν διαφορετικό ρυθμιστικό πλαίσιο η καθεμία, και οι υποδομές θέλουν δισεκατομμύρια επενδύσεις σε αγωγούς.

Οπότε η αμερικανική εταιρεία και ο Έλληνας επιχειρηματίας άρχισαν να «βρίζουν» την Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν ενοποιεί το ρυθμιστικό πλαίσιο και δεν χρηματοδοτεί τους σωλήνες για να περάσει το αέριό τους.

Αλλά, επειδή η Κροατία έχει ήδη εγκαταστάσεις και η Πολωνία κτίζει μεγάλες, από εκεί το αέριο θα πάει φτηνότερα.

Η Αμερικανίδα πρέσβης, για λόγους που θα φανούν στο μέλλον, αν υπάρξει έρευνα, υπονόησε σε δείπνο ότι έριξε την κυβέρνηση της Ρουμανίας, που ήταν, και λογικό, παντελώς αδιάφορη για τον «κάθετο διάδρομο». Απείλησε τη Βουλγαρία και τον Έλληνα υπουργό Ενέργειας, κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε.

Αλλά, παρά τις δυσκολίες του ντιλ, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επί έξι μήνες μιλούσαν για το ελληνικό «Ελντοράντο στην Ενέργεια».

Η πρέσβειρα, και σωστά, έχοντας και από τα νιάτα της τη φήμη του “party girl”, δεν έχανε ευκαιρία για κοσμικές εμφανίσεις στο Παρίσι για τη μόδα, ειδικά της φίλης της Ελληνίδας σχεδιάστριας. Οπότε ταξίδεψε με το ιδιωτικό τζετ του συζύγου της σχεδιάστριας και μετά έκανε διαδοχικές επισκέψεις στα μαγαζιά της παραλιακής, τη Μύκονο και αλλού, στο πλαίσιο του «life style διπλωμάτη».

Και όλα αυτά δεν εγείρουν κανένα ερώτημα, μιας και ο Τραμπ απεχθάνεται τους διπλωμάτες και τους παραδοσιακούς πρεσβευτές. Οπότε όλοι οι διορισμοί πρεσβευτών είναι από την ευρύτερη οικογένειά του ή τηλεοπτικοί αστέρες.

Και έτσι, λοιπόν, φθάσαμε στη θριαμβευτική σύμπνοια ελληνικής κυβέρνησης και αμερικανικής, που μετέτρεψε την Ελλάδα στον πιο πειθήνιο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή και φυσικά του Ισραήλ, στο όνομα του περιορισμού της Τουρκίας.

Ως εκ τούτου, ουδόλως ασχολήθηκε κανείς με την κυβερνητική καμπάνια για τα τεράστια ενεργειακά οφέλη της χώρας, καθώς η αντιπολίτευση, παλιά και νέα, είχε πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθεί. Με το τι είπε η Βούλτεψη, ας πούμε, ο Άδωνης ή τους όψιμους διαπληκτισμούς στελεχών όμορων χώρων ή το πόσο είναι ενδοτική η ΝΔ στο άλλο ενεργειακό πρότζεκτ, το καλώδιο.

Και απέφευγε την εμπλοκή της στα θέματα της «Ελλάδας – ΗΠΑ συμμαχία».

Η σχέση αυτή κορυφώθηκε με την επίσκεψη του Ρούμπιο, που είπε ότι η Αρχαία Ελλάδα και η Ρώμη δεν επιδέχονται την ανάγνωση της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, αλλά μονοσήμαντα την ανάγνωση της Δύσης μετά τον 16ο αιώνα ως κατακτητικής δύναμης στον υπόλοιπο κόσμο, ως αποικιοκρατικής και ιμπεριαλιστικής δύναμης. Και χωρίς αυτό, η «Δύση θα πεθάνει».

Χειροκρότησαν πολλοί νεοδημοκράτες την εξαιρετική αυτή ομιλία, αν και μέμφεται ευθέως την Ευρώπη που έχει απωλέσει τον ιμπεριαλιστικό της ίστρο και είναι πολύ δημοκρατική και συμπεριληπτική. Καλεί μάλιστα να περικόψουμε τα πολύ δημοκρατικά στο όνομα του «ισχυρού ηγέτη» και του «χριστιανικού ιδεώδους» στο εσωτερικό.

Και μετά από όλα αυτά, απορώ και εγώ με τα καμώματα της κυβέρνησης, τη σιωπή της αντιπολίτευσης και δηλώνω αλληλέγγυος στην πρέσβειρα των ΗΠΑ, καθώς η Τραμπική Διοίκηση εξόφθαλμα και ανοικτά διακηρύσσει τη διαφθορά. Όχι την καλυμμένη του «βαθιού κράτους» και των φιλελεύθερων, αλλά την «ανοικτή και τίμια» διαφθορά των MAGA.

Και απορώ πού και πώς χάλασε το «ειδυλλιακό αυτό τοπίο» εν Ελλάδι. Υποθέτουμε όλοι λόγω μίας επικείμενης εκλογικής μάχης σε 20 ημέρες, στις ενδιάμεσες εκλογές, όπου, από ό,τι φαίνεται, ο Τραμπ τα παίζει όλα για όλα.

Μιας και αν χάσει, ειδικά το Τέξας —την Αμερική την κυβερνούν είτε οι δημοκρατικές πολιτείες της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνια είτε οι ρεπουμπλικανικές του Τέξας και της Φλόριντα— τα επόμενα χρόνια, ο Τραμπ θα είναι σαν το σατυρικό εξαίσιο άγαλμα που του έφτιαξαν στο Στρασβούργο.

*Ο Γιώργος Σταθάκης είναι πρώην Υπουργός Ενέργειας