Γράφει ο Λευτέρης Κορωνιωτάκης*

Η Δημοτική Αγορά Χανίων θα παραδοθεί ξανά στους πολίτες. Ένα εμβληματικό κτίριο, σύμβολο της πόλης, ανακαινίστηκε ύστερα από χρόνια καθυστερήσεων, και η σημερινή δημοτική αρχή ,δικαιούται να πιστωθεί την ολοκλήρωση αυτού του σημαντικού έργου.

Όμως από εδώ και πέρα όταν τελειώσουν τα εγκαίνια, θα αρχίσει η πραγματική δοκιμασία.

Η επιτυχία της Δημοτικής Αγοράς δεν θα κριθεί από τη λάμψη του ανακαινισμένου κτιρίου, αλλά από το αν, πέντε και δέκα χρόνια μετά, τα καταστήματα θα παραμένουν ανοιχτά, οι επαγγελματίες θα μπορούν να επιβιώνουν και οι Χανιώτες θα συνεχίσουν να την επιλέγουν για τις καθημερινές τους αγορές.

Και εδώ γεννιούνται εύλογα ερωτήματα.

Είναι πράγματι βέβαιη η δημοτική αρχή ότι τα ιδιαίτερα υψηλά ενοίκια, μπορούν να στηρίξουν μια υγιή αγορά; Είναι βέβαιη ότι η έλλειψη άμεσου χώρου στάθμευσης δεν θα απομακρύνει τον μόνιμο καταναλωτή; Είναι βέβαιη ότι ο έντονος ανταγωνισμός από τις μεγάλες αλυσίδες, τα σούπερ μάρκετ και τα υπόλοιπα εμπορικά σημεία της πόλης δεν θα επηρεάσει καθοριστικά τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων;

Αυτά δεν είναι δευτερεύοντα ζητήματα. Είναι οι παράγοντες που θα καθορίσουν αν η Δημοτική Αγορά θα αποτελέσει ξανά την καρδιά της πόλης ή αν θα μετατραπεί σε έναν χώρο που θα εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την εποχική τουριστική κίνηση.

Μια αγορά, όμως, δεν ζει μόνο από τους επισκέπτες. Ζει από τον Χανιώτη. Από τον άνθρωπο που θα περάσει την πόρτα της όλο τον χρόνο για να αγοράσει κρέας, ψάρι, τυρί, φρούτα, λαχανικά και τα προϊόντα της καθημερινότητάς του. Αν αυτός ο καταναλωτής δυσκολεύεται να προσεγγίσει την Αγορά ή επιλέγει ευκολότερες λύσεις, τότε το πρόβλημα δεν θα αργήσει να φανεί.

Και τότε θα ξεκινήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση. Οι επιχειρήσεις τροφίμων θα πιεστούν από τα αυξημένα λειτουργικά κόστη και τα υψηλά ενοίκια. Κάποιες ίσως αναγκαστούν να αποχωρήσουν. Τη θέση τους ενδέχεται να πάρουν δραστηριότητες διαφορετικού χαρακτήρα, προσανατολισμένες περισσότερο στον επισκέπτη παρά στον κάτοικο.

Αν συμβεί αυτό, η Δημοτική Αγορά θα έχει διατηρήσει το ιστορικό της κτίριο, αλλά θα έχει χάσει την ταυτότητά της.

Η οικονομία δεν χτίζεται με υψηλές προσδοκίες. Χτίζεται με ρεαλισμό. Ίσως η ασφαλέστερη στρατηγική να ήταν μια πιο ήπια εκκίνηση: χαμηλότερα μισθώματα στην αρχή, ώστε οι επιχειρήσεις να αποκτήσουν πελατεία, να σταθεροποιήσουν τον κύκλο εργασιών τους και στη συνέχεια, όταν η αγορά αποδείκνυε τη δυναμική της, να εξεταζόταν σταδιακά οποιαδήποτε αναπροσαρμογή.

Και αυτό πρότεινα εγώ, μια χρονιά κτισίματος και προσαρμογής .Αλλά …η διογκωμένη υπεραξία,και η αλαζονεία θα πληρωθεί αθροιστικά και καταλυτικά!

Έτσι δημιουργούνται οι ισχυρές αγορές. Πρώτα χτίζεται η ζωή και μετά η οικονομική αξία. Όχι το αντίστροφο.

Η Δημοτική Αγορά δεν είναι ένα απλό δημοτικό ακίνητο. Είναι κομμάτι της ιστορίας των Χανίων και σημείο αναφοράς για ολόκληρη την πόλη. Γι’ αυτό και η ευθύνη της δημοτικής αρχής δεν τελείωσε με την παράδοση του έργου. Τώρα αρχίζει.

Αν χρειαστεί, ο Δήμος οφείλει να επανεξετάσει έγκαιρα τη μισθωτική του πολιτική, να αναζητήσει ουσιαστικές λύσεις στο ζήτημα της στάθμευσης και να στηρίξει τον παραδοσιακό χαρακτήρα της αγοράς πριν δημιουργηθούν προβλήματα που θα είναι δύσκολο να αναστραφούν

Το καταστατικό και οι περιορισμοί χρήσης .

Το καταστατικό της Δημοτικής Αγοράς, το οποίο συνοδεύει το μισθωτήριο και έχουμε ήδη αποδεχθεί με την υπογραφή μας, προβλέπει σαφείς περιορισμούς ως προς τα προϊόντα που μπορεί να διαθέτει κάθε κατάστημα, παραχωρώντας αποκλειστικότητα συγκεκριμένων κατηγοριών τροφίμων σε ορισμένους μισθωτές. Είναι εύλογο ότι, με την αναμενόμενη αύξηση της εμπορικής δραστηριότητας, οι περιορισμοί αυτοί ενδέχεται να δημιουργήσουν τριβές και συγκρούσεις μεταξύ καταστηματαρχών, καθώς θα υπάρχει κίνητρο υπέρβασης των ορίων που θέτει το καταστατικό. Η πρόσθετη αυτή επιχειρηματική δέσμευση και ο σχετικός κίνδυνος θα έπρεπε να έχουν συνεκτιμηθεί κατά τον καθορισμό των μισθωμάτων, οδηγώντας σε πιο ισορροπημένα και βιώσιμα ενοίκια.

Γιατί στο τέλος, οι πολίτες δεν θα θυμούνται μόνο ποιος ανακαίνισε τη Δημοτική Αγορά. Θα κρίνουν ποιος κατάφερε να διατηρήσει ζωντανή την ψυχή της.

Και ποιος θα πει την λέξη …. συγνώμη; Ποιος θα τολμήσει να ρίξει την ευθύνη σε συγκυρίες ή στους
καταστηματάρχες;

Λυπάμαι για όσα θα γίνουν…που ήδη συμβαίνουν, με την αποχώρηση επιχειρήσεων που λειτουργούσαν με επιτυχία δεκαετίες πριν, αλλά δεν θα υπάρχει επιστροφή μετά .

*Λευτέρης Κορωνιωτάκης Επιχειρηματίας – Καταστηματάρχης Δημοτικής Αγοράς