Γράφει  η Βαρβάρα Περράκη*

Τότε δε βιαζόμασταν για τα Χριστούγεννα, θα έφταναν με απόλυτη βεβαιότητα τη συγκεκριμένη ημερομηνία.

Οι ετοιμασίες γίνονταν στη σωστή τους ώρα, χωρίς πίεση, χωρίς άγχος.

Ο Χριστός θα ξαναγεννιοταν μέσα στη φάτνη, ένα κυνηγημένο μωρό.

Όλα στη σφαίρα της κανονικότητας και του μύθου που όμως ήταν η αλήθεια για εμάς, τα αλλοτινά παιδιά .

Το άστρο θα οδηγούσε στη φάτνη τους μάγους με τα δώρα, οι ανάσες των ζώων θα εξασφάλιζαν την σωστή θερμοκρασία για το πολλά υποσχόμενο μωρό κι η ιστορία θα επαναλαμβανόταν χωρίς καμία απολύτως αλλαγή.

Το κατέβασμα του ψεύτικου δέντρου από το πατάρι, τα κουτιά με τις μπάλες και τα λαμπερά στολίδια και τις γιρλάντες άνοιγαν, έλεγχος μήπως είχε σπάσει κάτι, έτοιμο το μπαμπάκι για τα κλαδιά -το δήθεν χιόνι – η φάτνη και το αστέρι στη θέση τους.

Μικρό το δέντρο ελλείψει χώρου, μικρό και το σπίτι μας αλλά με ένα θαυμαστό τρόπο μας χωρούσε και μαγικά μεγάλωνε στα οικογενειακά τραπέζια -η αγάπη μάλλον το ζεσταινε,έτσι εξηγείται η περίεργη διαστολή του.

Όλα αυτά τον Δεκέμβρη πάντα λίγο πριν τα Χριστούγεννα…

Τώρα μια βιαση, μια αγωνία για φως ψεύτικο από λαμπιόνια, μια επιτάχυνση απάνθρωπη κι αφύσικη.

Οι έμποροι πουλάνε γιορτινή διάθεση προκάτ, ξεχασμένο το ιερό μωρό .

Όλα γρήγορα, όλα γίνονται για μια στιγμή και μετά χάνονται, ο χρόνος βιάζεται, σα μια ανάσα κι αυτός ή σαν πολλές ασθματικές ανάσες μαζί.

Σαν ανεξήγητα σφοδρή επιθυμία μιας πρόωρης γέννας με πυροτεχνήματα και λάμψη που τυφλώνει.

Λίγη βραδύτητα μου λείπει…το σκοτάδι όμως δε νικιέται με φωτάκια εξωτερικού χώρου με LED…αυτό είναι σίγουρο.

Χρειάζεται η άλλη..  σπίθα, η μέσα κι η παραμέσα να ανάψει, να φωτίσει το εσώτερο κενό μήπως και το γκρίζο ή το μαύρο ηττηθεί κατά κράτος και μετά …γενηθήτω φως για όλους.

Να γεμίσουμε με φωτοβόλες υπάρξεις χωρίς LED, χωρίς πρίζες και μπαταρίες…

*Η Βαρβάρα Περράκη είναι φιλόλογος