Στα Χανιά ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ για τις εκδηλώσεις της Μάχης της Κρήτης-φωτο

0
126

Στο μνημείο που είναι αφιερωμένο στο στρατιωτικό εκστρατευτικό σώμα Αυστραλών και Νεοζηλανδών (ANZAC) εις Μνήμην της Μάχης της 27ης Μαΐου 1941 στα Τσικαλαριά, συνεχίστηκαν το μεσημέρι της Παρασκευής οι εκδηλώσεις για τα 76 χρόνια από την ιστορική Μάχη της Κρήτης. 

Το παρών στην εκδήλωση έδωσαν μεταξύ άλλων ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης, ο Αντιπεριφερειάρχης Νίκος Καλογερής, ο  Δήμαρχος Χανίων Τάσος Βάμβουκας και εκπρόσωποι επίσημων αρχών της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. 

Αρχικά πραγματοποιήθηκε επιμνημόσυνη δέηση και ακολούθησε η κατάθεση των στεφάνων. 

Τι είχε συμβεί όμως τότε στον συγκεκριμένο δρόμο που αποτελούσε το μοναδικό μονοπάτι προς την Μαλάξα και την φυγή προς Νότια Κρήτη και στην συνέχεια στην Αφρική;

Ήταν η 27η Μαΐου 1941. Οι Γερμανοί φαίνονταν κυρίαρχοι της Κρήτης. Εκατοντάδες εξαντλημένοι, από τις φονικές μάχες, την πείνα και την πεζοπορία, στρατιώτες από τους Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς που βρίσκονταν στην περιοχή των Τσικαλαριών στα Χανιά, αναμετρώνται με τους Γερμανούς στην «42η Οδό», όπως ονόμασαν οι Anzacs το μήκους 2 χιλιομέτρων μονοπάτι που δόθηκε εκείνη η μάχη, μια από τις τελευταίες της Μάχης της Κρήτης. Ήξεραν ότι οι Γερμανοί ήταν πολλοί, εξοπλισμένοι και νικητές, άρα είχαν και την ψυχολογία με το μέρος τους.

Ανάμεσα στους Anzacs είναι το 28ο Νεοζηλανδικό Τάγμα των Μαορί. Η μάχη που ακολουθεί είναι σφοδρή.

Καθώς η μάχη εξελίσσεται και γίνεται όλο και πιο άγρια, συμβαίνει μια καταπληκτική ιστορία. Ένας Μαορί, ο Hemi Hemara Aupouri, που βρήκε το θάνατο αργότερα στο Ελ Αλαμέιν, σηκώνεται από τη θέση άμυνας όπου βρισκόταν και με το όπλο στο χέρι αρχίζει να χορεύει το Tutu Ngarahu, τον πολεμικό χορό των Μαορί, ο οποίος θεωρείται ότι προετοιμάζει το σώμα και το πνεύμα για τη μάχη! Αμέσως δεκάδες στρατιώτες γύρω του αρχίζουν να τραγουδούν και να χορεύουν στον ίδιο πολεμικό ρυθμό, κάνοντας αλλόκοτες κινήσεις με το σώμα και τα μάτια. Τραγουδούν και χορεύουν σ’ ένα παραδοσιακό ρυθμό, που διακηρύσσει το θρίαμβο της ζωής επί του θανάτου, αλλά παράλληλα προετοιμάζει για τον ίδιο το θάνατο. Είναι μια πάλη με τη ζωή και το θάνατο, μέσα στις ίδιες τις συνθήκες θανάτου. «Ήταν τα πιο συγκλονιστικά λεπτά της ζωής μου, μια εμμονή στην τρελή κούρσα για τη σφαγή», θα πει αργότερα ο Saundrers.

Η τελετή αυτή, εν μέσω της μάχης, έδωσε θάρρος στους Anzacs, που επιτέθηκαν στους περίπου εμβρόντητους Γερμανούς, πολλοί από τους οποίους πέταξαν τον οπλισμό τους και έφυγαν τρέχοντας, ενώ άλλοι έπεσαν νεκροί από τα όπλα των εκστασιασμένων Anzacs.

Το Σαββατοκύριακο οι εκδηλώσεις για την Μάχη της Κρήτης κορυφώνονται (δείτε εδώ αναλυτικά το πρόγραμμα).